بررسی رابطۀ بین اینرسی سازمانی و نوآوری با توجه به نقش میانجی اشتیاق شغلی کارکنان تأمین اجتماعی - مهر آفاق پهلوان روی; بهاره ناصری (مطالعات مدیریت و توسعه پایدار, 2021)
نیروی انسانی به عنوان با ارزش‌ترین سرمایه یک سازمان و جامعه محسوب میشود؛ لذا از دیرباز کشورها بر روی این نیروی با ارزش سرمایهگذاری کرده و سعی در بارور نمودن آن دارند. بنابراین، هدف پژوهش حاضر بررسی رابطۀ بین اینرسی سازمانی و نوآوری با توجه به نقش میانجی اشتیاق شغلی کارکنان تأمین اجتماعی زاهدان میباشد. روش پژوهش توصیفی پیمایشی مبتنی بر مدل‌سازی معادلات ساختاری است. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیۀ کارکنان اداره کل سازمان تأمین اجتماعی زاهدان به تعداد 500 نفر است. با استفاده از جدول مورگان، حجم نمونه آماری 217 نفر تعیین شد و نمونه‌گیری با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی انجام شد. ابزار گردآوری داده‌ها، پرسشنامه اینرسی سازمانی هاگ (2014)، پرسشنامه نوآوری جیمنز و همکاران (2011) و پرسشنامه اشتیاق شغلی سالوناوا و شوفلی(2002) می‌باشد. روایی صوری و محتوایی از طریق تحلیل عاملی تأییدی مورد تأیید قرار گرفت. پایایی پرسشنامه‌ها با استفاده از آزمون آلفای کرونباخ به ترتیب برابر با 81/0، 85/0، 87/0 محاسبه شد که حاکی از پایایی مناسب ابزار پژوهش است. دادههای به دست آمده، با استفاده از نرم افزارهای SPSS 20 و Smart PLS  به روش مدل‌سازی معادلات ساختاری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد متغیر میانجی اشتیاق شغلی در رابطۀ بین اینرسی سازمانی بر نوآوری معنادار است.