فرونسیس در نظام فکری افلاطون - سحر کاوندی; مریم احمدی (Journal of Philosophical Investigations, 2019)
فرونسیس، واژهای بنیادین در سنت فلسفی یونان باستان است. این واژه را می توان  اساس تفکر «حکیم-حاکم» در جمهوری و «قانون گذار – فیلسوف» افلاطون در قوانین دانست . اکثر فلاسفه و شارحان آثار ارسطو، استفاده روشمند از این واژه را به ارسطو نسبت دادهاند که به نظر می رسد این امر ناشی از شیوه بیان این دو فیلسوف باشد؛ گرچه مبهم بودن محاورات افلاطونی را نمی توان دلیلی بر اهمیت اندکِ فرونسیس در سنت فکری وی دانست. افلاطون در جمهوری جایگاه هستیشناسانه فرونسیس را ضمن توجه به قلمرو مثال خیر بررسی میکند. فرونسیس در جمهوری، روشنبینیِ حاصل از ادراکِ مثال خیر است. اما در قوانین - آخرین اثر افلاطون-  فرونسیس دیگر تنها دارای منشأ الهی نیست، بلکه در معنای حزماندیشی و معرفت سیاسی، مکمل سوفیا وبالاترین هماهنگی بین عقل و میل در روح است. فرونسیس در قوانین عهدهدار ساخت قوانین فلسفی حکومتی و قضاوتهای عملی از طریق تجربه و شورا است. از این طریق صاحبان فرونسیس میتوانند حکمت را با سیاست توأم نموده و بسیار بهتر از دیگران همه چیز را درک کرده و ببینند. بر این اساس سوفیا و فرونسیس افلاطون هرچند در قوانین  واژگانی مترادف نیستند، ولی کاربرد مفهومی آن دو کاملاً وابسته به یکدیگر است؛ به گونهای که صاحب فرونسیس الزاماً دارای حکمت نظری - سوفیا در تفکر ارسطویی - است.