نگاهی نو به سنگ‌نگاره‌ی کُرنگان - امین شاه‌وردی (مبانی نظری هنرهای تجسمی, 2021)
نقش‌برجسته کُرنگان، بزرگ‌ترین نقش‌برجسته‌ یک‌پارچه‌ا‌ی است که از ایلام باستان برجای مانده و قدیمی‌ترین بخش آن به دوره‌ سوکل‌مخ‌ها بر می‌گردد. در این مقاله، با بررسی تفسیرهای گوناگون از این نقش‌برجسته، نشان داده می‌شود که چگونه بسیاری از پژوهشگران، متاثر از هرتسفلد و مبتنی بر پیش‌فرض‌های ذهنی -که از نقش‌مایه‌های میان دو رود باستان در ذهن داشته‌اند- به اشتباه گمان ‌کرده‌اند که جریان‌های آب در این نقش‌برجسته از گلدان یا ظرفی خارج می‌شوند که در دست ایزد ریش‌دار قرار دارد. علاوه بر این، نشان داده می‌شود که چگونه همین پیش‌فرض‌های ذهنی سبب شده‌اند تا اغلب پژوهشگران، چیزی را که در مقابل ایزد ریش‌دارِ این نقش‌برجسته قرار دارد، نوعی مذبح یا مجمری از آتش در نظر بگیرند. در ادامه، با بررسی دقیق‌تر تصویر آتش یاد شده و مقایسه‌ آن با تصاویر آتش در دیگر نقش‌ مهرها و هم‌چنین، توجه به تضاد میان جریان‌های آب و آتش، تفسیر دیگری از این اثر به دست داده می‌شود. در این تفسیر جدید، جریان‌های آب نه از میان گلدان یا ظرفی در دست ایزد ریش‌دار، بلکه از میان میله و حلقه‌ای که وی بالا نگه داشته، خارج می‌شوند و آن‌چه مذبح یا مجمر آتش پنداشته شده به مثابه سر حیوانی منتسب به ایزد ریش‌دار ارزیابی می‌گردد. در پایان، در کنار دیدگاه‌هایی که ایزد ریش‌دارِ این نقش‌برجسته را نپیریشه، هومبن یا اینشوشینک در نظر گرفته‌اند، امکان تصویر شدن ایزدی محلی در بخش مرکزی این نقش‌برجسته بررسی می‌شود.