تأثیر مدت زمان نگهداری بذر سویا بر پراکسیداسیون چربی‌ها، قندهای محلول، پروتئین، هدایت الکتریکی، خصوصیات کیفی و ظهور گیاهچه - سامان شیدائی; حسین حیدری شریف آباد; آیدین حمیدی; قربان نورمحمدی; علی مقدم (علوم و تحقیقات بذر ایران, 2018)
بهمنظور بررسی تغییرات کیفی بذر سویا در طی زوال بذر، پژوهشی بهصورت فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی(آزمایشگاه) و بلوکهای کامل تصادفی(مزرعه) انجام شد. تیمارها شامل دو رقم سویا ویلیامز و L17 و سه مدت زمان انبارداری 6، 18 و 30 ماه بود. صفات مورد بررسی درصد گیاهچه عادی، سرعت جوانهزنی، هدایت الکتریکی، میزان قندهای محلول، پروتئین، مالوندیآلدئید، درصد ظهور اولیه و نهایی گیاهچه و سرعت ظهور جوانهزنی بود. نتایج نشان داد با افزایش مدت انبارداری از کیفیت بذر کاسته شد و کاهش کیفیت بذر در طی انبارداری سبب کاهش درصد ظهور گیاهچه در مزرعه گردید. کاهش در کیفیت بذر در دوره سوم نسبت به دوره دوم انبارداری بهمراتب بیشتر بود، همچنین رقم ویلیامز نسبت به L17 قابلیت انبارمانی بالاتری داشت. تعداد گیاهچههای عادی پس از 18 و 30 ماه نسبت به 6 ماه انبارداری برای رقم ویلیامز، 5 و 8/17 درصد و برای رقم L17، 9/12 و 8/25 درصد کاهش یافت. نتایج نشان داد که کیفیت بذر با میزان قندهای محلول و پروتئین بذر رابطه مستقیم و با نشت مواد سلولی و میزان مالوندیآلدئید رابطه معکوسی دارد. درصد پروتئین کل از 5/36% پس از 6 ماه انبارداری بهترتیب به 5/33 و 3/31% پس از 18 و 30 ماه انبارداری کاهش یافت. نتایج نشان دادند سرعت زوال بذر پس از 30 ماه انبارداری نسبت به دوره قبل از آن بهمراتب بیشتر بود که نشان میدهد بذر سویا حداکثر برای یک فصل زراعی بعد قابل نگهداری بوده و پس از آن شاهد کاهش کیفیت و بدسبزی خواهیم بود.