Antropometryczne parametry zapowiadające dobry wzrost ostateczny u dziewcząt z zespołem Turnera, leczonych hormonem wzrostu - Anna M. Kucharska; Anna Majcher; Barbara Rymkiewicz-Kluczyńska (Pediatric Endocrinology, Diabetes and Metabolism, 2007)
Wprowadzenie: Leczenie hormonem wzrostu dziewcząt z zespołem Turnera jest powszechnie akceptowaną metodą poprawy ich wzrostu ostatecznego, jednak niektóre z pacjentek nie osiągają zadowalającej ostatecznej wysokości ciała. Celem pracy była ocena antropometrycznych parametrów, które mogłyby prognozowaæ ostateczną wysokość ciała u dziewcząt z zespołem Turnera, leczonych hormonem wzrostu. Materiał i metody: Analizowano dane 18 pacjentek z zespołem Turnera, w średnim wieku 11,32±3,04 roku, które zakończyły wzrastanie. Pacjentki podzielono na dwie podgrupy w zależności od ostatecznej wysokości ciała. Analizowano korelacje między ostateczną wysokością ciała i parametrami antropometrycznymi, takimi jak: SDS wysokości ciała na początku leczenia, wskaźnik tułowiowo-kończynowy, długość kończyn [SDS], tempo wzrastania w pierwszych latach leczenia. Spośród innych cech mogących determinowaæ ostateczną wysokość ciała analizowano wiek rozpoczęcia leczenia, czas leczenia i kariotyp. Wyniki: ?redni zysk wzrostowy w badanej grupie wynosił 8,4 cm (zakres 0,6-19,9 cm). Wysokość ostateczną odpowiadającą pozycji co najmniej 3 centyla dla zdrowej populacji osiągnęło 33,3% pacjentek. Szybkość wzrastania w pierwszych 2 latach leczenia korelowała ujemnie z ostateczną wysokością ciała. Pacjentki z ostateczną wysokością powyżej 3 centyla miały istotnie statystycznie wyższy średni zysk wzrostowy. Pacjentki z niską ostateczną wysokością ciała miały istotnie większy niedobór długości kończyn dolnych i wyższy wskaźnik tułowiowo-kończynowy. Nie wykazano wpływu wieku rozpoczęcia ani czasu leczenia na wysokość ostateczną. Wnioski: Wyższy wzrost ostateczny osiągają pacjentki, które mają korzystniejszy wskaźnik tułowiowo-kończynowy przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia, a redukcja niedoboru długości kończyn jest u nich relatywnie większa, niż redukcja deficytu wysokości ciała.