ارتباط هوش معنوی و هوش فرهنگی با بهره‌وری کارکنان پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی - حسین پورسلطانی; فهیمه میرزائی میرزائی; حسین زارعیان (مطالعات مدیریت ورزشی, 2013)
هدف از تحقیق حاضر ارتباط بین هوش معنوی و هوش فرهنگی با بهرهوری کارکنان پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی است. روش تحقیق از نوع همبستگی است. جامعۀ آماری این تحقیق کارکنان پژوهشگاه بوده و به علت محدود بودن جامعه، نمونۀ آماری برابر با جامعه (36= N=n) در نظر گرفته شد. برای گردآوری دادهها از سه پرسشنامۀ هوش معنوی با پایایی (86/0= α)، هوش فرهنگی با پایایی (72/0=α) و بهرهوری سازمانی با پایایی (95/0=α) استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل  دادهها از آزمون کلموگروف-اسمیرونوف برای تعیین توزیع طبیعی دادهها و آزمون هایt  مستقل، تجزیه و تحلیل آنوای یکطرفه (ANOVA) و آزمون تعقیبی توکی و برای الگوریتم مدل اندازهگیری و الگوریتم مدل ساختاری از نرمافزارهای SPSS وPartial Least Square(PLS) در سطح معنیداری) 05/0≥P) استفاده شد. نتایج نشان میدهد الگوریتم مدل اندازهگیری تمامی شاخصهای هوش معنوی و هوش فرهنگی تأیید شده و در حد قابل قبولی قرار دارد. میزان رابطۀ هوش فرهنگی و بهرهوری (10/3= t،40/0=r) و میزان رابطۀ هوش معنوی و بهره وری (76/2= t،47/0=r) نیز تأیید شده و در حد قابل قبولی قرار دارد. بین هوش فرهنگی و سن کارکنان (05/0≥ P،10/0= r)، هوش معنوی و سن کارکنان (05/0≥ P ،17/0= r) و بهره وری و سن کارکنان (05/0≥ P،25/0= r) ارتباط معنیداری وجود ندارد. همچنین نتایج نشان میدهد بین هوش فرهنگی براساس جنسیت (05/0≥P و 26/2- = t) تفاوت معنیداری وجود دارد، اما بین هوش معنوی براساس جنسیت (05/0P ≥ و 09/0 = t) و بهرهوری کارکنان براساس جنسیت (05/0P ≥ و 47/1- = t) تفاوت معنیداری وجود ندارد. از طرفی، بین هوش فرهنگی براساس مدرک تحصیلی (05/0P≤ و 40/3=F) تفاوت معنیداری وجود دارد؛ بنابراین با توجه میزان متوسط بهرهوری کارکنان پ‍ژوهشگاه تربیت بدنی، مدیران باید توجه بیشتری به این مهم داشته باشند.