ثریا در اغما: چند زبانگی در مصاف با ترجمه - مینا مظهری (Recherches en Langue et Littérature Françaises, 2019)
چند زبانگی در ادبیات پدیدهای نه چندان رایج است به معنای استفاده نویسنده یک اثر از چند زبان متفاوت برای نگاشتن اثر خود به طوری که تمامی زبانهای استفاده شده در اثر در رابطهای مستقیم با یکدیگر قرار داشته باشند. در مقالة حاضر سعی بر آن است تا با تکیه بر رمان ثریا در اغما اثر اسماعیل فصیح به عنوان یک مثال بارز از یک متن چند زبانه در ادبیات فارسی معاصر به پژوهش در باب چند زبانگی در ادبیات، جایگاه این مفهوم در یک متن داستانی، کارکردهای آن و نیز خصوصیات ثریا در اغما به عنوان یک متن چند زبانه بپردازیم. در این چارچوب، ابتدا و از ورای نظریات چند زبانگی در ادبیات، نوع، درجه و چرایی چند زبانه بودن متن ثریا در اغما را مورد مطالعه قرار خواهیم داد و سپس به بررسی جایگاه چند زبانگی و ترجمه به عنوان دو نیروی مخالفی که یکی متن را به سوی ناهمگنی و تضاد و دیگری آن را به سمت همسانی و یک دستی سوق میدهند، خواهیم پرداخت.