مقایسه‌ی‌ یافته‌های الکترودیاگنوستیک اندام تحتانی قبل و بعد از عمل جراحی فتق دیسک کمری - Said Abrishamkar; Mostafa Bagheri; Majid Ghasemi (مجله دانشکده پزشکی اصفهان, 2016)
مقدمه: بعد از عمل فتق دیسک کمری، بسیاری از بیماران از دردهای ‌ی رنج می‌برند که تشخیص علت درد، به طور معمول مشکل است. مطالعه‌ی حاضر، با هدف تعیین ارزش یافته‌های الکترودیاگنوستیک اندام تحتانی در تعیین علت درد بعد از عمل فتق دیسک کمری به انجام رسید. روش‌ها: طی یک مطالعه‌ی کارآزمایی بالینی در سال 1394، 30 بیمار مبتلا به هرنی دیسک منفرد انتخاب شدند و در قبل و 4 هفته بعد از عمل جراحی دیسک کمر، تحت روش‌های الکترودیاگنوستیک و الکترومیلوگرافی قرار گرفتند. در نهایت، یافته‌های قبل و بعد از عمل مقایسه شدند. یافته‌ها: در بعد از عمل، پارامتر تأخیر در هر دو سمت چپ و راست، به طور معنی‌دار کاهش یافت و پارامترهای دامنه و سرعت در هر دو سمت راست و چپ افزایش معنی‌داری داشت. چهار پارامتر موج تیز مثبت، دامنه، مدت و موج پلی‌فازیک بالقوه فعال در عضله‌ی آنتی‌تیبیالیس و گلوتئوس ماکسیموس در بعد از عمل کاهش معنی‌داری داشت، اما درصد کاهش رکروتمان معنی‌دار نبود. هر پنج پارامتر پیش‌گفته، در عضلات گاستروکنیموس، واستوس مدیالیس و اندام، Progressive supranuclear palsy (PSP) کاهش معنی‌داری داشت. نتیجه‌گیری: روش‌های الکترودیاگنوستیک و الکترومیلوگرافی، می‌تواند درگیری ریشه‌های عصبی را در قبل و بعد از عمل نشان دهد. از این رو، در بیمارانی که در بعد از عمل دیسککتومی از وجود یا عود درد کمر شاکی هستند، جهت تعیین درگیری و فشار بر روی ریشه‌های اعصاب نخاعی، می‌توان از این روش بهره گرفت و منشأ وجود درد را در این بیماران تعیین نمود.