اثربخشی آموزش روانی خانواده بر کیفیت زندگی مراقبین اصلی بیماران مبتلا به اختلالات روان‏پریشی

مقدمه: خانواده بیماران روان‌پریش معمولاً تنیدگی  جسمی و روانی، افسردگی، اضـطراب و مشکلات ارتباطات اجتماعی را تجربه می­کنند که بر کیفیت زندگی آنـان اثر می­گذارد و کنتـرل ایـن اثرات نیازمند شناسایی عوامل مرتبط با آن می باشد. از این رو مطالعه حاضر با هدف تعیین اثر بخشی آموزش روانی خانواده بر کیفیت زندگ...

Full description

Bibliographic Details
Main Authors: ارسلان احمدی, کیومرث فرحبخش, عبدالله معتمدی, محمدرضا خدایی, علی کیهانی
Format: Article
Language:fas
Published: Shahed University 2022-08-01
Series:روانشناسی بالینی و شخصیت
Subjects:
Online Access:http://cpap.shahed.ac.ir/article_3899_114abbdb75cb2681f7dc40c2569ed5b1.pdf
Description
Summary:مقدمه: خانواده بیماران روان‌پریش معمولاً تنیدگی  جسمی و روانی، افسردگی، اضـطراب و مشکلات ارتباطات اجتماعی را تجربه می­کنند که بر کیفیت زندگی آنـان اثر می­گذارد و کنتـرل ایـن اثرات نیازمند شناسایی عوامل مرتبط با آن می باشد. از این رو مطالعه حاضر با هدف تعیین اثر بخشی آموزش روانی خانواده بر کیفیت زندگی خانواده‏های بیماران مبتلا به اختلالات روانپریش در شهر تهران انجام شد.روش: این پژوهش بـه صـورت نیمـه آزمایشـی با مشارکت 30  مراقب اصلی بیمار  مبتـلا  بـه اختـلالات روانپریش بستری در مرکز آموزشی، درمانی روانپزشکی رازی تهران در بهار سال 1398  انجام شد. این نمونه به روش در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در  دو گروه 15 نفره آزمایش و کنترل قرار گرفتند. این پژوهش در چهار گام انجام شد. در گام اول پیش آزمون انجام گردید، در گام دوم جلسات آموزش روانی خانواده فقط برای مراقبان اصلی بیماران گروه آزمایش طی 8 جلسه دو ساعته (هر هفته یک جلسه 120 دقیقه ای) برگزار شد. در گام سوم دو گروه بیماران آزمایش و کنترل هنگام ترخیص، پرسشنامه کیفیت زندگی را در مرحله پس آزمون تکمیل نمودند و در گام چهارم، شش ماه پس از پایان جلسات آموزش روانی خانواده، دو گروه بیماران آزمایش و کنترل پرسشنامه مرتبط با پژوهشتکمیل کردند. تحلیل داده هـا بـا اسـتفاده از نـرم افـزار SPSS نسـخه 24 و بـا اسـتفاده از روش تحلیل واریانس با اندازه­گیری مکرر  انجـام گردید.  نتایج: با توجه به داده­های به دست آمده در مرحلـه پیش آزمـون بیـن گروه­هـای آزمایـش و کنتـرل از نظر ویژگی های دموگرافیک تفاوت معنی داری وجود نداشت (P>0.05). همچنین از نظـر کیفیت زندگی تفـاوت معنـی داری بین گروه­ها مشاهده نگردید (F= 0.92 , P>0.05). امـا در مرحلـه پس آزمـون و پیگیری بیـن آن‏ها تفـاوت معنـی داری به دست آمد (F= 7.63, P<0.001). بـه عبـارت دیگـر، جلسات آموزش روانی خانواده و مراقبت، باعـث افزایش کیفیت زندگی در خانواده  بیماران مبتلا به اختلال روانپریشی گردید.بحث و نتیجه گیری: بر اساس نتایج پژوهش می­توان گفت آمــوزش روانی خانواده کیفیت زندگی خانواده­های بیماران مبتلا به اختلالات روانپریش را افزایش داده است. این افزایش در کیفیت زندگی و خرده مقیاس­های سلامت جسمانی، سلامت روانی، روابط اجتماعی و سلامت محیطی معنی‏دار می­باشد.
ISSN:2345-2188
2345-4784