مقایسۀ اثربخشی آموزش سرمایه ‏های روان‌شناختی و فعال‌سازی رفتاری بر امید در دانشجویان دختر خوابگاه‌های دانشگاه اصفهان - زهره قدرتی اصفهانی; اعظم مرادی (زن در توسعه و سیاست, 2020)
هدف این پژوهش بررسی و مقایسة اثربخشی آموزش سرمایه‏های روان‌شناختی و درمان فعال‌سازی رفتاری بر امید دانشجویان دختر خوابگاه‌های دانشگاه اصفهان در نیمسال دوم سال تحصیلی 1397ـ1398 بود. طرح پژوهش نیمه‌تجربی از نوع پیش‌آزمون‌ـ پس‌آزمون همراه با گروه گواه بود. برای اندازه‌گیری امید از پرسش‌نامة امید اشنایدر و همکاران (1991) استفاده شد. روش نمونه‏گیری داوطلبانه بود. ابتدا روی 45 نفر داوطلب شرکت در تحقیق پیش‏آزمون اجرا شد. سپس آن‌ها به‌طور تصادفی به سه گروه واگذار شدند و از سه گروه، به صورت تصادفی دو گروه به‌عنوان گروه آزمایشی 1 و 2 و گروه دیگر به‌منزلة گروه گواه در نظر گرفته شد. آن‌گاه دو گروه آزمایشی به ترتیب تحت درمان فعال‌سازی رفتاری و آموزش سرمایه‌های روان‌شناختی قرارگرفتند، اما گروه گواه هیچ مداخله‌ای دریافت نکرد. پس از اتمام جلسات مداخله، برای هر سه گروه (جمعاً 38 نفر) پس‌آزمون اجرا شد. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از روش تحلیل کواریانس چند‌متغیری استفاده شد. نتایج نشان‌دهندة معنا‏دار بودن تفاوت نمره‌های پس‏آزمون امید مجموع گروه‌هاست (008/0=P). مقایسة زوجی نشان داد که هر دو نوع مداخلة آموزش سرمایه‏های روان‌شناختی و درمان فعال‌سازی رفتاری موجب افزایش معنادار امید در مقایسه با گروه گواه شده است (به ترتیب 003/0=P و 019/0=P)، اما دو گروه آزمایشی از نظر نمره‌های امید با یکدیگر تفاوت معنا‏داری نداشتند. از یافته‌ها چنین نتیجه گرفته می‏شود که به‏رغم اینکه درمان فعال‌سازی رفتاری از روش‏های سنتی مبتنی بر درمان اختلالات روان‌شناختی و آموزش سرمایه‏های روان‌شناختی از مداخلات مبتنی بر روان‌شناسی مثبت است، هر دوی این مداخله‌ها بر متغیر امید تأثیر دارند و می‏توان از هر دوی آن‌ها برای افرایش امید استفاده کرد.