مطالعه آزمایشگاهی رشد ترک در نمونه های گچی دیسکی برزیلی ترک دار و بررسی تاثیر شیب ترک در رفتار شکست آن - حسن میرزایی نصیرآباد; محمود شریعتی; رضا کاکایی; سیدمحمداسماعیل جلالی (Analytical and Numerical Methods in Mining Engineering, 2011)
محیطهای سنگی عموما حاوی ترکهای متعددی بوده و در اکثر موارد این ترکها رفتار مکانیکی آن را کنترل میکنند. در فرآیند رشد ترک، اطلاع از میزان بار منجر به انشعاب ترک، زاویه انشعاب ترک، نوع مود رشد ترک ضروری میباشد. شیب ترک تاثیر قابل توجهی در رفتار شکست محیط ترکدار دارد. در این مقاله با استفاده از مصالح گچی نمونههای دیسکی برزیلی ترکدار با مقادیر مختلف شیب ترک تهیه و تحت بار فشاری قرار گرفته است. برای تمامی نمونهها بار منجر به شکست نمونه، زاویه انشعاب ترکها از نوک ترک اصلی و مود رشد ترکهای جدید ثبت شده است. نتایج حاصل نشان میدهد که وجود ترک مرکزی با طول یک سوم قطر دیسک، بسته به شیب ترک حدود 60 تا 80 درصد مقاومت نمونه را کاهش میدهد و شیب ترک در میزان کاهش مقاومت تاثیر بسزایی دارد. بر مبنای نتایج بدست آمده، شیب صفر درجه بیشترین مقاومت و شیب 45 درجه کمترین مقاومت را در برابر رشد ترک دارا هستند. همچنین با افزایش شیب ترک میزان زاویه انشعاب ترکهای جدید نسبت به راستای ترک اصلی کاهش مییابد