آمیزه‌‌های سیاستی برای علم، فناوری و نوآوری

پیچیدگی مسائل در نظام نوآوری از یک سو و افزایش تنوع ابزارهای سیاستی از سوی دیگر، موجب شده که تمرکز سیاست‌گذاران از یافتن بهترین ابزارهای سیاستی به توسعه سبدی از ابزارها که در کنار یکدیگر و در ترکیب با هم بیشترین تأثیر مثبت ممکن بر هدف سیاستی را داشته باشند تغییر کند. این تغییر تمرکز ذیل مفهوم «آمیزه...

Full description

Bibliographic Details
Main Authors: پریسا علیزاده, فرخنده ملکی‌فر
Format: Article
Language:fas
Published: National Research Institute for Science Policy (NRISP) 2019-06-01
Series:سیاست علم و فناوری
Subjects:
Online Access:https://jstp.nrisp.ac.ir/article_13723_8999ada7433b68b24ba59a8b736b3628.pdf
Description
Summary:پیچیدگی مسائل در نظام نوآوری از یک سو و افزایش تنوع ابزارهای سیاستی از سوی دیگر، موجب شده که تمرکز سیاست‌گذاران از یافتن بهترین ابزارهای سیاستی به توسعه سبدی از ابزارها که در کنار یکدیگر و در ترکیب با هم بیشترین تأثیر مثبت ممکن بر هدف سیاستی را داشته باشند تغییر کند. این تغییر تمرکز ذیل مفهوم «آمیزه سیاستی» مطرح شده است. مفهومی که به تأثیرات متقابل و وابستگی بین ابزارهای سیاستی مختلفی که میزان تحقق اهداف سیاستی را تحت تأثیر قرار می‌دهند اشاره دارد. طراحی آمیزه سیاستی باید به گونه‌ای باشد که حداکثر هم‌افزایی و حداقل تأثیرات متناقض بالقوه بین ابزارهای سیاستی به منظور بیشینه‌سازی اثربخشی آمیزه رعایت شود. استخراج دقیق تأثیرات متقابل ابزارهای سیاستی در عمل به پیاده‌سازی آمیزه و انجام ارزیابی‌های حین و پس از اجرا وابسته است. به همین دلیل طراحی آمیزه‌ها فرآیندی پویا و وابسته به بازخوردهای حاصل از اجرای آنهاست. این مهم در کنار تعدد گزینه‌های موجود، لزوم استفاده از رویکردهای نظام‌مند برای طراحی آمیزه‌های سیاستی را آشکار می‌‌سازد.
ISSN:2008-0840
2783-4476