اثر منابع پروتئین غیر قابل تجزیه شکمبه ای بر کمیت و کیفیت آغوز و فراسنجه های خونی میش های آبستن لری- بختیاری - روزبه کوشکی; حسین منصوری یاراحمدی; مجید خالداری; جعفر فخرایی; کیوان کرکودی (تحقیقات تولیدات دامی, 2019)
در این تحقیق تاثیر پودر ماهی و کنجاله سویا بر کیفیت و کمیت آغوز و فراسنجه‏های خونی میش‏های آبستن بررسی شد. تعداد 40 رأس میش آبستن نژاد لری-بختیاری چند شکمزا (میانگین وزن 3/6±68 کیلوگرم) در آخر آبستنی با چهار جیره آزمایشی شامل جیره پایه (شاهد)، جیره پایه به علاوه 5 درصد پودر ماهی (تیمار 1)، جیره پایه به علاوه 5 درصد کنجاله سویا (تیمار 2) و جیره پایه به علاوه 5/2 درصد پودر ماهی و 5/2 درصد کنجاله سویا (تیمار 3) تغذیه شدند. کمیت آغوز تولیدی در شش ساعت نخست پس از زایش با استفاده از تزریق اکسیتوسین اندازهگیری شد. مقدار آغوز تولیدی در تیمارها به طور معنی‏داری بیشتر از گروه شاهد بود (05/0>P) و بیشترین مقدار آغوز تولیدی به گروه دریافتکننده جیره پایه به علاوه 5/2 درصد پودر ماهی و 5/2 درصد کنجاله سویا (تیمار 3) تعلق داشت. میش‏هایی که 5 درصد پودر ماهی (تیمار 1) دریافت کردند بیشترین غلظت ایمنوگلوبولین G (IgG) آغوز را نسبت به سایر گروه‏ها داشتند (05/0>P). تیمارهای آزمایشی سبب کاهش غلظت گلوکز خون میش‏ها قبل از زایش شدند (05/0>P). افزدون منابع غیر قابل تجزیه در شکمبه سبب کاهش غلظت بتا هیدروکسی بوتیرات و افزایش غلظت IgG خون میش‏ها پس از زایمان شد (05/0>P). کمترین غلظت گلوکز و اسیدهای چرب غیراستریفه پس از زایمان را گروه مصرفکننده 5 درصد سویای حرارت دیده به خود اختصاص داد (05/0>P). در نتیجه می‏توان بیان نمود که مکمل کردن جیره میش‏های آبستن با پروتئین غیرقابل تجزیه در اواخر دوره آبستنی سبب بهبود کمیت و کیفیت آغوز تولیدی و افزایش غلظت IgG آغوز می‏شود.