Batı Etiyopya’nın Sire şehrinde kendi kendine tedavi uygulaması: kesitsel çalışma - Ayana Jaleta; Shibiru Tesema; Belay Yimam (Cukurova Medical Journal, 2016)
Amaç: Gelişmekte olan ülkelerde bireylerin büyük kısmı, hastalıkları için doktora gitmek yerine kendi kendine tedavi yöntemlerini kullanmaktadır. Kendi kendine tedavide genelde reçetesiz ilaçlar kullanılmakta ve kişisel bakımın bir formu olarak desteklenmekteyse de reçeteli ilaçlar kişisel tedaviye uygun olmayıp desteklenmemelidir. Bu çalışmanın amacı Batı Etiyopya’nın Sire şehrinde kendi kendine tedavi ve ilgili faktörlerin sıklığının saptanmasıdır.Gereç ve Yöntem: Toplum tabanlı bu kesitsel çalışma, sistematik olarak seçilmiş 423 aile ile yapılmıştır. Çalışmada veriler yarı yapılandırılmış anket ile toplanmıştır.Bulgular: 230 aileden 243 bireyde, çalışmadan 2 hafta öncesinde hastalık farkedilmiştir, onların dışında, 66 birey (%27.16) kendi kendine tedavi kullanmıştır. Kendi kendine tedavi uygulaması ile hasta ve hasta bakıcısının cinsiyet, eğitim seviyesi, meslek ve kazancı arasında anlamlı bir ilişki saptanmamıştır (P>0.05). Kendi kendine tedavi için en sık karşılaşılan hastalık başağrısıdır. (%37.89). Kendi kendine tedavi için kullanılan ilaçların çoğu (84.84%) eczanelerden sağlanmaktadır. Kendi kendine tedavi uygulamasının en önemli nedeni düşük fiyattır, 21 (%31.82). Tıbbi ajanlar arasında en fazla kullanılanlar analjeziklerdir 34(%40.96), bunları takiben antibiyotikler 20(%24.10), geleneksel ilaçlar 17(%20.48), sıtma ilaçları 4(%4.71) ve solucanlara karşı olan ilaçlar 3(%3.53) gelmektedir.Sonuç: Kendi kendine tedavi çalışması çok sayıda katılımcı ile gerçekleştirilmiştir. Antimikrobiyaller gibi reçeteli ilaçlarla uygulanan kendi kendine tedavi sıklığı da oldukça yüksektir. Bu tür ilaçların tıbbi danışma almadan kullanılması uygun olmayan kullanıma ve sonuçta ilaç direncine neden olabilmektedir.