برابریابی استراتژی‌های دال بر مفهوم «هرچند» و تبیین اغراض آن در نهج البلاغه - علی نجفی ایوکی; مرضیه سادات کدخدایی (آموزش زبان، ادبیات و زبانشناسی, 2022)
معادلیابی بین واژگان دو زبان از موضوعاتی است که نقش مهمی در ترجمه و انتقال معنای مورد نظر نویسنده به مخاطب دارد؛ در این روش، کلمه مورد نظر در متنِ مبدأ شناسایی و معادلهای به کار رفته در متن مقصد مشخص میشود. این پژوهش سعی دارد با روش توصیفی-تحلیلی به شناسایی، استخراج و دستهبندی استراتژی و ابزارهای صرفی و نحویای بپردازد که در متن نهج البلاغه به کار بسته شده و میتواند معادل حرف ربطِ «هرچند» در زبان فارسی باشد. تعریف قالب و ساخت نحوی، تشریح موضوعاتی که آن حروف عهدهدار انتقال آن بودند و بیان اغراض کاربست آن حروف و نقشِ عهدهدار مفهوم هرچند، از مهمترین اهدافی است که نویسندگان مقاله حاضر در پی تحقق آن هستند. از مهمترین نتایج تحقیق حاضر این است: برخی از حروف به رغم اینکه در ظاهر معنای مستقلی ندارند، نقش کلیدی در القای مفهوم مورد نظر متکلم دارند معادلهای «هرچند» در زبان فارسی تنها به دو حرف «لو» و «ان» در زبان عربی خلاصه نمیشود بلکه به استناد متن نهج البلاغه و با در نظر گرفتن بافت و سیاق متن، حروف دیگری از جمله لکن، إلا، حرف عطف، نقش نحوی حال و صفت میتواند معادلی مناسب و کاربردی برای حرف ربط هرچند در زبان فارسی باشد . برخی از اغراض تنها در یک اسلوب خاص کاربرد داشته و برخی دیگر غرض مشترک داشتهاند. با مطالعه نمونههای استخراج شده مشخص گردید غرض «استدراک» بیشرین بسامد را در میان اغراض بلاغی به خود اختصاص داده و تقریبا در تمامی ساختارها به کار رفته و با مفهوم حرف «هرچند» نیز سازگاری بیشتری دارد.