Γονεϊκές πρακτικές και παράγοντες επικινδυνότητας κατά την εφηβεία: Η σημασία του διαζυγίου, των γονεϊκών συγκρούσεων και των αρνητικών γεγονότων ζωής - Μαρία Δουκάκου; Φρόσσω Μόττη - Στεφανίδη (Ψυχολογία: το Περιοδικό της Ελληνικής Ψυχολογικής Εταιρείας, 2017)
Στόχος της παρούσας έρευνας ήταν να εξεταστεί εάν το διαζύγιο αποτελεί παράγοντα επικινδυνότητας για τις γονεϊκές πρακτικές μετά τον έλεγχο των γονεϊκών συγκρούσεων και των αρνητικών γεγονότων ζωής. Συμμετείχαν 2083 έφηβοι, αγόρια και κορίτσια, 15-17 ετών από 14 λύκεια στην Αττική. 12% των έφηβων ζουν με χωρισμένους/σε διάσταση γονείς. Το διαζύγιο, οι γονεϊκές συγκρούσεις και τα αρνητικά γεγονότα ζωής εξετάστηκαν ως παράγοντες επικινδυνότητας. Τέσσερις γονεϊκές πρακτικές εξετάστηκαν: ο συναισθηματικός δεσμός, ο ψυχολογικός έλεγχος, ο συμπεριφορικός έλεγχος και η εκχώρηση αυτονομίας. Τα ερωτηματολόγια που χρησιμοποιήθηκαν απαντώνται στη διεθνή βιβλιογραφία και μεταφράστηκαν από την αγγλική στην ελληνική γλώσσα. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι όταν το διαζύγιο μελετήθηκε ως μόνος παράγοντας επικινδυνότητας, έθετε σε κίνδυνο τις γονεϊκές πρακτικές. Μετά τον έλεγχο των γονεϊκών συγκρούσεων και των αρνη- τικών γεγονότων ζωής, το διαζύγιο δεν έθετε σε κίνδυνο τις γονεϊκές πρακτικές των μητέρων, ενώ έθετε σε κίνδυνο τις γονεϊκές πρακτικές των πατέρων. Οι γονεϊκές συγκρούσεις και τα αρνητικά γεγονότα ζωής απο- τέλεσαν παράγοντα επικινδυνότητας για τις γονεϊκές πρακτικές των μητέρων και των πατέρων, ανεξαρτήτως οικογενειακής κατάστασης. Τέλος, βρέθηκαν διαφορές στις γονεϊκές πρακτικές ως προς το φύλο των εφήβων και το κοινωνικο-οικονομικό επίπεδο των γονέων. Τα ευρήματα συζητώνται ως προς τη σημασία των εφαρμογών τους στη συμβουλευτική οικογένειας.