اثر خستگی اندام تحتانی بر استراتژی های کنترل مفصل زانو در فرود مردان جوان - محمدجواد رضی; حیدر صادقی; اسماعیل ابراهیمی-تکامجانی; محمد شریعت زاده (Ṭibb-i Tavānbakhshī, 2018)
مقدمه و اهداف با توجه به این که از خستگی به عنوان عاملی اثرگذار بر آسیب لیگامنت متقاطع قدامی یاد میشود، هدف از انجام مطالعه حاضر بررسی اثر خستگی اندام تحتانی بر کینماتیک، کینتیک و فعالیت عضلات منتخب مفصل زانو در حین وظیفه حرکتی فرود بود. مواد و روش ها در تحقیق نیمهتجربی حاضر 15 مرد سالم فعال (18/3±09/22 سال) با میانگین قد (58/7±177 سانتیمتر) و وزن (72/7± 71 کیلوگرم) شرکت کردند. از پروتکل خستگی نشست و برخاست برای خستگی اندام تحتانی استفاده شد. آزمودنیها حرکت فرود با دو پا را قبل و بعد از اعمال پروتکل خستگی انجام داده و کینماتیک مفصل زانو، نیروهای عکسالعمل سطح و فعالیت عضلات دوقلو، چهارسر و همستریگ مورد ارزیابی قرار گرفت. از آمار توصیفی برای تعیین شاخصهای گرایش به مرکز و پراکندگی، از آزمون شاپیرو-ویلک برای تعیین وضعیت نرمال بودن توزیع دادهها و از آزمون آماری t همبسته در سطح معناداری (05/0>P) برای مقایسه متغیرهای تحقیق استفاده شد. یافته ها افزایش سرعت فلکشن زانو (004/0=P)، افزایش فلکشن زانو در لحظه تماس اولیه (016/0=P) و اوج آن (02/0=P)، کاهش نیروی عکسالعمل عمودی زمین (001/0=P)، افزایش زمان رسیدن به اوج نیرو (02/0=P)، کاهش پیش از فعالیت عضلات دوسررانی (000/0=P)، نیمهوتری (000/0=P) و دوقلوی داخلی (012/0=P) قبل از فرود و کاهش فعالیت عضله دوسررانی پس از فرود (002/0=P) مشاهده شد. نتیجه گیری با توجه به نقش حمایتی عضلات دوقلو و همسترینگ و همکاری این عضلات با رباط ACL در ثبات مفصل زانو، به نظر میرسد، خستگی شدید اندام تحتانی میتواند منجر به آسیب این رباط و کاهش ثبات زانو شود. افزایش زاویه فلکشن در لحظه تماس پا با زمین، کاهش نیروی عکسالعمل زمین و افزایش زمان رسیدن به حداکثر نیروی عکسالعمل زمین ممکن است استراتژی سیستم عصبی برای جذب شوک ناشی از وزن بدن در لحظه برخورد و کاهش آسیب به مفاصل اندام تحتانی باشد.