تأثیرآموزش انگیزش و استدلال اخلاقی بر قلدری نوجوانان - سونیتا جهانبینی; شهرام واحدی; پرویز کریمی ثانی (مطالعات فرهنگی پلیس, 2022)
پژوهش حاضر با هدف اثربخشی آموزش انگیزش و استدلال اخلاقی بر ابعاد قلدری نوجوانان انجام پذیرفت. روش پژوهش از نوع نیمهآزمایشی با یک گروه آزمودنی و یک گروه کنترل با پیشآزمون و پسآزمون است. جامعۀ مورد مطالعۀ این پژوهش، شامل کلیۀ دانشآموزان قلدر دورۀ اول متوسطه میشود که در آموزش و پرورش شهرستان تبریز در سال تحصیلی 1399-1400 مشغول به تحصیل بودند. بهمنظور انتخاب نمونۀ پژوهش، از روش نمونهگیری تصادفی خوشهای چندمرحلهای، روش غربالگری و پرسشنامۀ ایلینویز بهره برده شد و بر این اساس تعداد 30 نفر از دانشآموزانی که بالاتر از نقطۀ برش آزمون ایلینویز را کسب کرده بودند، به‌عنوان نمونۀ دانشآموزان قلدر انتخاب و بهصورت تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم گردیدند. گروه آزمایش، بهمدت ده جلسۀ دوساعتی تحت آموزش بستۀ آموزش استدلال و انگیزش اخلاقی قرار گرفت و گروه کنترل، آموزشهای روزانۀ مدرسه را دریافت نمود. هر دو گروه پرسشنامههای قلدری ایلینویز را بهعنوان پیشآزمون و پسآزمون تکمیل کردند. برای تجزیه و تحلیل دادهها از آزمون تحلیل کواریانس چندمتغیره استفاده شد. نتایج تحلیل کواریانس چندمتغیره نشان داد که اثربخشی آموزش استدلال و انگیزش اخلاقی برای هر سه خردهمقیاس با مقدار F و سطح معناداری، شامل قلدری (553/8=F، 002/0=α)، زدوخورد (381/4=F، 024=α) و قربانی (437/3=F، 049/0=α) (05/0 ) معنادار است. بنابراین، آموزش و نهادینهنمودن انگیزش و استدلال اخلاقی نقش مهمی در پرهیز افراد از رفتارهای هنجارشکن، ضد نظم، پرخاشگرانه و قلدری دارد.