MIEJSCE MUZYKI W FILOZOFII FRYDERYKA NIETZSCHEGO - Jagna Dankowska (The Polish Journal of Aesthetics, 2001)
Prezentacja Nietzscheańskiej filozofii muzyki i jej związków z muzyką Wagnera stanowi przedmiot niniejszych rozważań. Dzieje sztuki powodowane są - zdaniem Nietzschego - dwoma, przeciwstawnymi względem siebie, żywiołami: apollińskimi dionizyjskim. Pochodzą one z samej natury świata. Żywioł apolliński niesie ze sobą piękno i miarę etyczną; żywioł dionizyjski odsłania proces stawania się i dwoistą naturę świata, łączącą w sobie dobro i zło, Cierpienie i rozkosz. Mądrość dionizyjska przejawia się w pełni w myśleniu mitycznym i tragedii antycznej, której podstawę stanowi chór, a więc sztuka dźwięków. Muzyka wnika w istotę świata i nadaje jej artystyczny kształt, wskazując na to, w czym tkwi autentyczne znaczenie i wartość sztuki. Symbolem sztuki doskonałej jest tragedia attycka, wyraz przymierza żywiołu dionizyjskiego i apollińskigo. Dla Nietzschego sztuka jako wyraz mocy twórczej stanowi formę afirmacji życia.