تاثیر تواتر بازخوردهای کلامی بر یادگیری و اجرای حرکتی کودکان دچار اختلال هماهنگی رشدی - شهناز نظری; شیلا صفوی; حسن کردی (Ṭibb-i Tavānbakhshī, 2017)
مقدمه و اهداف یکی از مشکلات عمده کودکان دچار اختلال هماهنگی رشد، یادگیری مهارت‌های حرکتی است. ازآنجایی‌که شیوع این اختلال در بین کودکان قابل‌توجه است، پژوهش حاضر با هدف تعیین تأثیر تواتر بازخورد کلامی بر یادگیری مهارت پرتاب کردن کودکان دچار اختلال هماهنگی رشدی انجام گرفت. مواد و روشها جامعه مورد مطالعه کودکان 5 تا 7 ساله دختر و پسر دانشآموز شهرکرد دچار اختلال هماهنگی رشد بودند که تعداد 40 کودک به شکل داوطلبانه در مطالعه شرکت کردند. در پژوهش شبه تجربی حاضر با طرح پیشآزمون-پسآزمون، شرکتکنندگان در چهار گروه؛ بازخورد 100 درصد (10 نفر)، بازخورد 50 درصد (10 نفر)، بازخورد کاهنده (10 نفر) و کنترل (10 نفر) به شکل تصادفی تقسیم شدند. ابزارهای مورد استفاده برای جمعآوری اطلاعات شامل پرسشنامه تشخیصی DCDQ’7 و آزمون دقت پرتاب کودکان چیویاکوسکی بود. دادهها از طریق آزمونهای تحلیل واریانس یک طرفه، تحلیل وارانس مرکب با اندازهگیری مکرر و آزمون تعقیبی LSD تجزیه و تحلیل شد. یافتهها نتایج نشان داد، روشهای مختلف تواتر بازخورد تاثیر متفاوت و معناداری بر یادگیری مهارت حرکتی شرکتکنندگان داشت (001/0=,P 402/9=F). ضمن اینکه بازخورد با تواتر 50 درصد بهترین اثر را بر یادگیری مهارت حرکتی داشت (01/0