Prof Dr Ali Fuat Işık 1963-2005 - Birol Demirel (Adli Tıp Bülteni, 2005)
Evinin bahçesinde kurumaya yüz tutmuş ama arada bir de birkaç çiçek açan bir elma ağacın vardı, arada anlatırdın nasıl aşıladığını, nasıl uğraştığını... Köy çocuğuydun, bilirdin bu işleri? “Ümit yok ya’’ derdin, “direniyor işte”? Kendine benzettiğini anlar, içim burulurdu. Bir gün senden habersiz söküldü, atıldı o ağaç. Çok kızdın, ana avrat sövdün. Biliyordun, ümitsizdi durum ama? Bir bahar günü kaybettik seni... Köyünün yamacında, bir elma ağacının kucağı oldu mezarın... Ağaç kış yorgunu, ne bir yaprak ne bir çiçek... Ağaç şaşkın biz şaşkın öylece kalakaldık? Aylar geçti aradan, sonbahara yakın geldim yanına... Üzerinde küçük yabani elmalar, sarı sarı, ekşi mi ekşi.... Yanı başında oturdum. “Ağacın elma vermiş Fuat” demek geldi içimden... Birol DEMİREL