BATI DİASPORASINDA SÜRYANİLER VE SÜRYANİ KİLİSESİ - Gabriel Rabo (Mukaddime, 2013)
20. yüzyılın son çeyreğinde Süryaniler'in çoğu, ana vatanları Güneydoğu Anadolu'dan ayrılıp batı ülkelerine göç etmek zorunda kaldılar. Batıdaki güven ve hürriyetin artmasıyla din, dil ve etnik kimliklerini korumaya, örf ve adetlerini geliştirmeye önem verdiler. Bunun için yaşadıkları şehir ve kasabalarda, öncelikle cemaatler kurdular. Daha sonra kilise ve manastırlar inşa etmeye veya satın almaya çalıştılar. Bunların yönetimi için Amerika Birleşik Devletleri, Orta Avrupa, Benelüks Ülkeleri ve İskandinavya Ülkeleri’nde abraşiyeler kurup metropolitler atadılar. Süryaniler'in nüfusunun artışıyla beraber kilise ve abraşiyelerin sayısı da günümüzde arttı. Süryani Kilisesi, bulunduğu bu ülkelerde hukuksal statüsüne kavuşmaya çalıştı. Süryaniler, hem kilise hem de devlet okullarında çocuklara ve gençlere din ve dil derslerini verme hakkına sahip oldular. Batı diasporasına göçün, yeni barınma ve örgütlenme gelişiminin görgü tanığı olan biri olarak bu durum takip edilerek ilk elden incelenmiş ve konu üzerinde araştırma yapılmıştır.